De geschiedenis van Sint Nicolaas

Sint Nicolaas werd aan het einde van de derde eeuw geboren in Patara, een klein stadje in de Provincie Lycie in Klein Azie (Turkije).

Later werd hij tot bisschop van Myra (Demre) gewijd. Als zodanig zou hij tegen ketterijen als het Arianisme en de Dianaboom gestreden hebben.
Zijn naam komt echter niet voor op de oudste bisschoplijst van het concille van Nicea (325).

Nicolaas overleed op 6 december, maar het jaartal (rond 340) staat niet vast.
In 1087 werd het stoffelijk overschot van de op dat moment al als heilige vereerde Nicolaas door Italiaanse kooplieden uit de graftombe van Myra geroofd.
Nicolaas werd op 9 mei 1087 overgebracht naar de havenstad Bari in Zuid Italië.
Zijn gebeente rust daar thans in een basiliek, die zijn naam draagt.

Er bestaan heel wat legenden rond Sint Nicolaas, meer dan die van de drie knapen in het pekelvat en de drie huwbare dochters.
Sint Nicolaas was niet alleen beschermheilige van scholieren, maar ook van o.a. zeelieden, handelaren, bankiers, gevangenen en huwbare meisjes.
Sint Nicolaas heeft in West Europa de rol van de Germaanse God Wodan overgenomen en in de Verenigde Staten veranderde hij in "Santa Claus".

Er bestaat een lange traditie van een Nicolaascultus.
In het Oosten van Europa gaat die terug naar de 16e eeuw en in het Westen naar de 9e eeuw.
In het Westen kent de productie van Nicolaasteksten vooral een hoogtepunt in de twaalfde en dertiende eeuw.
De legenden rond de mythologische figuur Nicolaas verschillen in Oost en West